امسال توفیق شد روضه خانگی حاج علی زارع و حاج منصور محمد زاده رفتم. روضه حاج علی زارع را تا حالا شرکت نکرده بودم. از قبل از محرم امسال که حاج علی را دیدم او برای روضه اش دعوت کرد. منزل ما تا منزل حاج علی زارع ۳۱ کیلومتر فاصله دارد. من در شرق تهران و حاج علی در انتهای اتوبان شهید همت در غرب تهران که وقتی این مسیر را طی می کردم می گفتم خدا رحمت کند شهید همت را که بزرگ بود و خدا رحمت کند شهید سوداگر را و سرداران فراوان خوزستان را که بخوبی همت جنگیدند. البته کار شهرداری تهران در زنده نگه داشتن سرداران شهید واقعا ارزنده است. روضه حاج علی زارع از چند جهت جالب بود. سخنرانش اخوی آقای زارع حجت الاسلام

سی و چند سال است انتخابات برگزار می کنیم و حداقل در کل منطقه از همه کشورها سرآمدیم اما هنوز متوجه نشده ایم که اینهمه ثبت نام برای انتخاب رییس اجرایی کشور نشانه دموکراسی نیست. اینکه هر کسی حتی بدون برخورداری از شرایط ابتدایی یک رییس جمهور برای این مسئولیت خطیر ثبت نام می کند نشانه این است که ما نه این جایگاه را شناخته ایم و نه تکلیفمان را با این قانون روشن کرده ایم. خوشبینانه اینکه اینها را می دانیم اما تغییری ایجاد نمی کنیم.ساده سازی انتخاب رییس جمهور و ثبت نام فله ای از افراد برای تصدی این پست نوعی اهانت به نخبگان این کشور است. البته ما هنوز نمی دانیم که این نخبگان کجا باید تربیت شوند و کجا ق

فکر می کردم گذر زمان آرام می کند غمی را که سالهاست گریبانم را محکم چسبیده و در تمام وجودم رخنه کرده است. قدیمی ها می گفتند خاک سرد است و آدم را آرام می کند. فکر می کردم که این درد هم درمانش دوره ای دارد و دوباره زندگی روی غلطک می افتد و همه چیز عادی می شود. بالاخره آدمی به امید زنده است اما اینها هیچکدام خواسته قلبی من نبود و هیچکدام هم نشد. گذر زمان تازه ترش کرد و خاک هم، کارکردش آن نبود که می گفتند و آخرش دیدم که این درد درمان ندارد. اصلا من آرزو نمی کردم که خاطراتش برایم کمرنگ شود. برای اینکه خیلی لذت بخش است وقتی که من در خلوت خودم با او سخن می گویم. آن لحظه من با تمام وجودم حضورش را حس می